Rada gminy w uchwale reklamowej określa zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń; ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (art. 37a ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych). Z kolei w odniesieniu do szyldów w uchwale wskazuje się zasady i warunki ich sytuowania, ich gabaryty oraz – co jest szczególnie istotną regulacją – liczbę, która może być umieszczona na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący tamże swoją działalność (art. 37a ust. 2 u.p.z.p.). W tym miejscu należy zadać pytanie, czy w związku z tym, że ustawa krajobrazowa nie informuje, że w uchwale ‒ w stosunku do szyldów ‒ określa się standardy jakościowe i rodzaje materiałów, z których szyldy mają być wykonane, to czy rada gminy może również te kwestie regulować? Prawidłowa interpretacja sformułowania „zasady i warunki sytuowania” powinna prowadzić do wniosku, że pod pojęciem tym należy rozumieć także  inne warunki, takie jak: standardy jakościowe czy materiały budowlane, z których szyldy mają być wykonane. Parametry te będą przez gminę ustalane m.in. na podstawie uzgodnień i opinii współpracujących z gminą organów administracji publicznej różnego szczebla, takich jak regionalny dyrektor ochrony środowiska, wojewódzki konserwator zabytków czy marszałek województwa.

W uchwale reklamowej rada gminy może zakazać umieszczania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów (art. 37a ust. 3 u.p.z.p.). Zakazy związane z ogrodzeniami nie odnoszą się do ogrodzeń autostrad i dróg ekspresowych oraz ogrodzeń linii kolejowych (art. 37a ust. 8 u.p.z.p.).

Podkreślić trzeba, że uchwała reklamowa obejmuje również obiekty już istniejące w dniu jej wejścia w życie. Powinna zatem określać warunki i termin dostosowania obiektów, który ustawowo nie może być krótszy niż 12 miesięcy (górnego limitu ustawodawca nie wskazał – art. 37a ust. 9 u.p.z.p.). Powyższa regulacja budzi zastrzeżenia ekspertów, którzy rozważają, czy nie stoi ona w sprzeczności z zasadą głoszącą, że prawo nie działa wstecz. Dla niektórych właścicieli urządzeń reklamowych będzie ona oznaczała konieczność demontażu tych urządzeń, które nie będą spełniać warunków określonych w uchwale właściwej rady gminy. Wydaje się jednak, że właśnie taki był zamysł tych zmian, które miałyby służyć uporządkowaniu obecnego krajobrazu.

Zgodnie z art. 19 pkt 1b ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w uchwale  reklamowej uwzględnia się w szczególności:

  • ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia,
  • ochronę zabytków nieruchomych, innych niż wymienione w pkt 1, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków,
  • wnioski i rekomendacje audytów krajobrazowych oraz plany ochrony parków krajobrazowych.

Przepisów dotyczących reklam, zgodnie z art. 37c u.p.z.p., nie stosuje się do:

  • upowszechniania informacji trwale upamiętniających osoby, instytucje lub wydarzenia,
  • informacji o charakterze religijnym, związanym z działalnością kościołów lub innych związków wyznaniowych, jeżeli tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe sytuowane są w granicach terenów użytkowanych jako miejsca kultu i działalności religijnej oraz cmentarzy.